WULKAN RINJANI – DWUDNIOWY TREKKING

Indonezja to kraj wysp i wulkanów. Tak najkrócej można przedstawić to azjatyckie państwo, będące największym krajem wyspiarskim na świecie. Tworzy go imponująca liczba ponad 17 tysięcy wysp.

Indonezja może się również poszczycić ogromnym nagromadzeniem wulkanów, z których około 130 uznaje się za czynne. Jest to związane z położeniem kraju w strefie tak zwanego Pacyficznego Pierścienia Ognia, gdzie często dochodzi do erupcji wulkanicznych i trzęsień ziemi.

WULKAN RINJANI

Do Indonezji jechałam postawić stopę na paru wyspach, ale przede wszystkim na kilku wulkanach, w tym na najpiękniejszym, jaki widziałam – Rinjani. Wznosi się on na wysokość 3726 metrów nad poziomem morza. Jest najwyższym wulkanem na wyspie Lombok i drugim pod względem wysokości w Indonezji.

Rinjani jest aktywnym kompleksem wulkanicznym. W 1257 roku doszło tu do potężnej erupcji sąsiadującego z nim wulkanu Samalas, która doprowadziła do powstania ogromnej kaldery o wymiarach około 6 × 8,5 km. Znajduje się w niej turkusowe jezioro Segara Anak, a we wschodniej części kaldery wyrasta aktywny stożek wulkaniczny Barujari o wysokości 2376 m n.p.m., którego erupcję odnotowano m.in. w 2016 roku.

Na Rinjani przybyłam w sierpniu 2019 roku, niedługo po ponownym otwarciu szlaków trekkingowych zamkniętych w wyniku tragicznych trzęsień ziemi, które nawiedziły Lombok latem 2018 roku.

Pierwsze silne trzęsienie nastąpiło 29 lipca i miało magnitudę 6,4. Spowodowało osunięcia ziemi, które uwięziły na Rinjani setki turystów. Zaledwie tydzień później, 5 sierpnia, wyspę nawiedził jeszcze silniejszy wstrząs o magnitudzie 6,9. W wyniku całej serii trzęsień ziemi zginęły setki ludzi, a tysiące budynków zostało zniszczonych lub uszkodzonych.

Przed trzęsieniami szlaki były bardzo zatłoczone i zaśmiecone, a obóz, z którego rozpoczynano podejście na szczyt, delikatnie mówiąc, nie pachniał fiołkami. Przynajmniej tak wynikało z relacji wcześniejszych turystów.

Mnie to wszystko ominęło. Nasza polska grupa spotkała na trasie i w obozie zaledwie 10–15 osób. Być może miało to związek z niedawnym otwarciem parku i ograniczeniem liczby turystów. Wprowadzono wówczas limity od 100 do 150 osób dziennie, zależnie od wybranej trasy. W sierpniu 2019 roku, po ponownym otwarciu szlaków trekkingowych, można było wejść na główny szczyt Rinjani. Ze względu na skutki trzęsień ziemi zamknięte pozostawało natomiast zejście do jeziora Segara Anak.

Przed wyjazdem do Indonezji zapoznałam się z opisami trekkingu na Rinjani. Przedstawiano go m.in. jako „cholernie trudny” i „mega ciężki”. Wtedy przez głowę przegalopowała mi myśl: gdzie ja się pcham?

Szybko jednak została przegoniona przez „Bojowe Nastawienie” i „Wrodzony Optymizm”, którzy zgodnie stwierdzili: „Wchodziłaś na wyższe wulkany, więc na pewno i na tym dasz radę”. I jak tu ich nie słuchać? Dobrze mnie znają.

I teraz nie wiem, czy marudzić, czy po prostu napisać, jak było. Wybieram to drugie, bo z wulkanami nie ma żartów. 😉

• 

• 

TREKKING

Noc przed trekkingiem spędziliśmy w wiosce Sembalun Lawang i stamtąd wyruszyliśmy na Rinjani. Przed rozpoczęciem trekkingu trzeba było przejść obowiązkowe „badanie lekarskie”. Badanie w cudzysłowie, gdyż polegało ono na zmierzeniu nam ciśnienia krwi. Do formularza wpisano jeszcze nasz wzrost i wagę, po czym okazywało się, że człowiek jest zdrowy i silny jak waran, zwinny oraz bystry jak makak i śmiało może ruszać na szczyt.

W biurze w Sembalun należało jeszcze dokonać rejestracji, okazując paszport. Kiedy sięgnęłam po swój, usłyszałam odgłos uderzającego o betonową podłogę obiektywu i zamarłam. Osłaniający go filtr roztrzaskał się w drobny mak. Na szczęście tylko on nie nadawał się już do użytku, a nowy obiektyw, kupiony specjalnie na wyjazd do Indonezji, pozostał nienaruszony.

Na wulkan wyruszyliśmy z wysokości 1156 metrów. Początkowo maszerowaliśmy przez otwarty teren, między polami i łąkami, w temperaturze około 30°C. Czuliśmy się jak drób opiekany w piekarniku.

Trekking odbywał się w porze suchej, kiedy wszystko, co wyrasta z ziemi, słońce przemalowuje z zieleni na żółcie i pomarańcze, a całość pokrywa się pyłem. My tylko pokryliśmy się pyłem. Przed zabarwieniem na pomarańczowo, a może nawet na czerwono, chroniły nas kremy z filtrami UV, kapelusze oraz ubrania z długimi rękawami i nogawkami.

Prawie przez całą drogę pot lał nam się po plecach. Oddech łapaliśmy w cieniu zadaszonych przystanków. Na drugim z nich, na wysokości 1300 metrów, gdzie zaplanowany był lunch, spotkaliśmy niezbyt przyjaźnie nastawione do nas makaki. Grasowały stadami i czyhały na pożywienie pozostawione bez nadzoru.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Od drugiego przystanku droga prowadziła po zastygłej lawie, wśród kamieni i głazów porozrzucanych po ostatnim trzęsieniu ziemi.

Późnym popołudniem pojawiły się chmury i upał zelżał. Ostatni odcinek drogi pokonywaliśmy, wspinając się między paprociami i drzewami. Coraz częściej odpoczywałam i wypatrywałam obozowiska Pelawangan Sembalun, położonego na wysokości 2639 m n.p.m.

Po prawie ośmiu godzinach marszu wyłonił się wreszcie obóz, niewidoczny aż do ostatniej chwili. Zaskoczyła mnie liczba makaków, znacznie przewyższająca liczbę rozstawionych namiotów. Na szczęście małpy kręcące się po obozowisku nie były agresywne, ale i tak nie zostawialiśmy rzeczy bez nadzoru. Wystarczyła chwila nieuwagi, żeby coś błyskawicznie trafiło w ich łapki.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Początkowo widoczność w obozie ograniczała się do kilkunastu metrów, lecz po jakimś czasie rozsunęła się kurtyna utkana z chmur, odsłaniając okoliczne szczyty, w tym cel naszej wspinaczki – szczyt wulkanu Rinjani.

Ukazało się też jezioro Segara Anak. Nisko padające promienie zachodzącego słońca podkreśliły rozrzeźbione okoliczne zbocza. Było to jedno z najpiękniejszych miejsc, jakie dane mi było podziwiać – warte wysiłku, jaki trzeba było włożyć, aby do niego dotrzeć.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Do godziny 1:30 w nocy, o której mieliśmy wyruszyć w kierunku szczytu, pozostało jeszcze trochę czasu, więc liczyłam na krótką drzemkę. Z zaśnięciem nie było jednak łatwo. Najpierw przy ognisku darli się, tak to trzeba nazwać, Indonezyjczycy, a gdy w końcu zmorzył mnie sen, co jakiś czas wyrywało mnie z objęć Morfeusza głośne chrapanie dochodzące z sąsiedniego namiotu.

O wyznaczonej godzinie opuściliśmy ciepłe śpiwory, przekąsiliśmy małe co nieco i ruszyliśmy na szlak, aby zdążyć na powitanie wschodzącego słońca na szczycie Rinjani. Droga prowadziła stromym zboczem pokrytym luźnym żwirem, czego na szczęście nie było dobrze widać w świetle czołówki.

Grupa popędziła, a ja zwolniłam i trzymałam się z tyłu peletonu. Coraz bardziej ciążyły mi niesione aparat fotograficzny i dwa obiektywy. Spadek formy odczuwałam aż do pojawienia się pierwszych promieni słońca, które mnie obudziły, dodały sił i wyostrzyły zmysły.

Zmieniły też moje spojrzenie na cel trekkingu. Przestał nim być widoczny niemal na wyciągnięcie ręki szczyt Rinjani. Teraz najważniejsze stało się wykonanie zdjęć w dobrym świetle.

Słońce wznosiło się coraz wyżej nad horyzontem, oświetlając kalderę wulkanu i jego zbocza. Barwiło je na rudo i pomarańczowo. W cieniu pozostawał stożek Barujari, wyrastający wśród różowych wód jeziora. Dawał oznaki życia naszej planety, puszczając dymki z jej wnętrza.

Z jednej strony grani podziwiałam skąpane w promieniach słońca wzgórza oraz zatopioną we mgle i we śnie dolinę, wypełnioną wioskami i polami uprawnymi. Z drugiej – kalderę z jeziorem Segara Anak i widoczny w oddali najwyższy wulkan Bali – Agung. Wszystko to było warte uwiecznienia aparatem fotograficznym.

• 

• 

Z jednej strony krawędzi wulkanu podziwiałam skąpane w słonecznych promieniach wzgórza oraz zatopioną we mgle, jeszcze śpiącą dolinę, wypełnioną wioskami i polami uprawnymi, a z drugiej krater z jeziorem Segara Anak i widoczny w oddali wulkan Agung, najwyższy na Bali. To wszystko było warte uwiecznienia aparatem fotograficznym.

• 

• 

Ledwo zarysowujące się w oddali kolorowe obozowisko przypominało mi, że powinnam już zacząć schodzić. Przeciągałam jednak ten moment, bo chciałam jak najdłużej cieszyć się moim pierwszym i zapewne ostatnim spotkaniem z tym widowiskowym wulkanem.

Wraz z mocniejszymi promieniami słońca wody jeziora nabrały turkusowej barwy. Stożek wulkanu Barujari wyglądał jak parujące serce, a poszarpane zbocza krateru ukazały pełnię swoich barw. Przypominały warstwowe, wielokolorowe ciasto. To był widok, który chce się na długo zachować w pamięci. Niestety, trzeba było wracać.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

„Zjechałam” stromym odcinkiem żwirowej rzeki. Jak ja się tam wdrapałam w nocy? Potem był już prawdziwy zjazd na linach. W wyniku trzęsienia ziemi w 2018 roku szlak został miejscami zniszczony – stąd te liny.

• 

• 

Szybko znalazłam się w obozie, gdzie powitały mnie makaki, zawsze czujne i wypatrujące kolejnych ofiar do ograbienia. Po krótkim odpoczynku wróciliśmy do miejsca, z którego wyruszyliśmy – znów w upale i pyle, ale ze wspaniałymi widokami, które na długo pozostały mi przed oczami.

• 

• 

INFORMACJE PRAKTYCZNE

Wybrany przeze mnie trekking na Rinjani trwał dwa dni. W jedną stronę mieliśmy do pokonania ponad 15 kilometrów i około 2600 metrów przewyższenia. Trasa nie wymaga umiejętności wspinaczkowych, ale jest długa i męcząca, głównie ze względu na wysokie temperatury oraz strome, osuwające się odcinki.

Można również wybrać trzydniowy trekking z zejściem do jeziora Segara Anak. Niestety, podczas mojej wyprawy szlak prowadzący do jeziora był jeszcze zamknięty z powodu zniszczeń po trzęsieniu ziemi w 2018 roku.

Szlaki w Parku Narodowym Rinjani są sezonowo zamykane w porze deszczowej, zazwyczaj od stycznia do marca. Przed wyjazdem warto sprawdzić aktualne terminy udostępnienia tras oraz obowiązujące zasady.

Korzystałam ze zorganizowanego trekkingu z lokalnym przewodnikiem. W ramach wykupionej wyprawy zapewniono nam opiekę przewodnika, pełne wyżywienie, transport bagażu i prowiantu przez tragarzy (sami nieśliśmy tylko rzeczy podręczne), namioty, karimaty, śpiwory oraz toaletę. Można też zabrać własny śpiwór.

Wybierając się na Rinjani, trzeba przygotować się na skrajne warunki pogodowe. Początkowo temperatura na szlaku oscyluje w okolicach 30 stopni, więc konieczne są nakrycie głowy, krem z filtrem UV i odpowiedni zapas wody. Do tego mały plecak, wygodne buty i kijki trekkingowe.

Wyżej, szczególnie nocą i nad ranem, temperatura może spaść nawet do zera stopni. Może też padać i mocno wiać, dlatego niezbędne są kurtka chroniąca przed deszczem i wiatrem, polar, bielizna termiczna, a na nocne wejście latarka czołowa, czapka i rękawiczki.

W obozie przydadzą się ubrania do spania i na zmianę oraz chusteczki odświeżające. Toaleta jest, ale prysznica brak 😉 Warto zabrać również batony energetyczne, czekoladę i izotoniki – najlepiej w tabletkach.

Na trekking trzeba zabrać przede wszystkim pozytywne nastawienie i siłę woli.

• 

• 

• 

•