NIEZWYKŁE ALTIPLANO

Niezwykłe, nieziemskie, bajeczne, cudowne, wspaniałe, oszałamiające, zachwycające… i tak można w nieskończoność. Mowa o boliwijskim Altiplano, drugim co do wielkości płaskowyżu wysokogórskim na Ziemi, z pięknymi księżycowymi krajobrazami, niezliczonymi wulkanami i kolorowymi lagunami.

Naszą przygodę z Altiplano zaczęliśmy od granicy chilijsko-boliwijskiej. Po krótkiej odprawie paszportowej w niepozornej chatce na środku niczego przekroczyliśmy rów wyznaczający granicę państw i pomknęliśmy w kierunku Laguny Verde. Charakteryzuje się ona zielonymi wodami, których barwa wynika z obecności rozpuszczonych minerałów, w tym związków magnezu. Nad laguną góruje, rozsiadły na granicy Chile i Boliwii, majestatyczny stratowulkan Licancabur (5916 m n.p.m.).

• 

• 

Chwila na spacer, kilka zdjęć na pamiątkę i pędzimy ku kolejnej lagunie, przejeżdżając przez Pustynię Salvadora Dalego, nazwaną na cześć hiszpańskiego malarza. To jednak nie artysta inspirował się tym krajobrazem, lecz krajobraz przypomina jego surrealistyczne dzieła.

Potem krótki przystanek przy Salar de Chalviri, gdzie można było zażyć kąpieli w basenie zasilanym wodą z gorących źródeł, położonym nad brzegiem laguny. Sprzyjała temu przyjemna temperatura powietrza. Ja zadowoliłam się kąpielą słoneczną.

• 

• 

Ostatnie spojrzenie na odbijające się w słonym jeziorze szczyty i w drogę przez płaskowyż położony na wysokości od 3600 do 4900 m n.p.m., wśród odcieni żółci, pomarańczu, rudości i brązów pięknie kontrastujących z błękitnym niebem.

• 

• 

W czasie jazdy trafiło się długorzęse, ufne dziecko lamy, które, skubiąc endemiczną andyjską trawę Stipa ichu, delektowało się takimi oto widokami: wulkanem, w kierunku którego zmierzaliśmy nad Lagunę Colorada — miejsce, w którym powiedziałam: ja tutaj zostaję.

Wody laguny w odcieniu wybielonego różu przeplatały się z błękitem nieba i bielą wysepek boraksowych. W miejscu tym podziwiałam tak nieprawdopodobne nasycenie i połączenie kolorów, że miałam wrażenie snu na jawie.

Chmurki przetaczały się po błękitnym niebie, przeglądając się w pomarańczowo-czerwonej toni jeziora. Barwa laguny wzięła się od obecności glonów wytwarzających czerwone barwniki oraz osadów mineralnych.

W wodach brodziły setki flamingów. Występują tam trzy gatunki, różniące się nieco wielkością i ubarwieniem: flaming andyjski, flaming chilijski i dominujący liczebnie flaming krótkodzioby, zwany również flamingiem Jamesa.

• 

• 

Toń laguny nieziemska, jej brzegi także. Niebo nie chciało być gorsze i malowało chmurami różne obrazki.

Odbijający się w wodzie, przyprószony śniegiem wulkan i do tego kilka różowych pierzastych. Takie kadry budziłyby mnie codziennie, gdyby można było tutaj zamieszkać. Marzenie.

• 

• 

• 

• 

Ostatnie spojrzenie na lagunę i w drogę. Wkrótce spotkaliśmy zwierzę wyglądające jak skrzyżowanie królika z wiewiórką. Była to wiskacza górska, gryzoń spokrewniony z szynszylą.

Kolejnym ciekawym miejscem na tej bezkresnej przestrzeni była grupa skał z charakterystycznym „Kamiennym drzewem” — dziełem matki natury, erozji i utalentowanego wiatru, który rzeźbił je przez tysiące lat.

Po nim przyszła pora na niezwykłość płaskowyżu, która wywarła na mnie ogromne wrażenie: Sol de Mañana, czyli Poranne Słońce. Jest to znajdujący się na wysokości od 4800 do 5000 m n.p.m. obszar intensywnej aktywności geotermalnej, z fumarolami i wrzącym błotem.

• 

• 

• 

• 

W miejscu tym czuć było intensywny zapach związków siarki, który na początku bardzo przeszkadzał, był nie do wytrzymania, ale po chwili zapomniałam o nim, zauroczona kształtami i kolorystyką tego nieziemskiego krajobrazu. Zewsząd unosiła się para wodna, a z wnętrza Ziemi słychać było chlupanie, bulgotanie i syczenie. Rozgrzane błoto puszczało bańki, strzelało w powietrze. Tworzyło abstrakcyjną skorupę.

Po wizycie na tym terenie pozostał ból głowy. Nie wiem, czy od wysokości, wyziewów siarki czy obłędnych widoków.

• 

• 

• 

• 

Sol de Mañana zauroczyło mnie swoją niezwykłością, ale czas było zobaczyć kolejne cuda Altiplano – Lagunę Hedionda. Przy niej rzucał się w oczy znak ostrzegający przed trującymi substancjami, m.in. cyjankami. W tak ekstremalnych, surowych warunkach flamingi dają radę przeżyć.

Nad laguną hotel. Nie wiem, czy działający, ale gdyby tak było, to z jego okien można by obserwować flamingi Jamesa z charakterystycznymi żółtymi dziobami o czarnych końcówkach oraz takie oto widoki jak na poniższym zdjęciu.

Altiplano to zdecydowanie jedno z najpiękniejszych, najoryginalniejszych i najbardziej bezludnych miejsc na Ziemi. Jego krajobrazy na zawsze zagościły w jednej z szufladek w mojej pamięci.

Zbyt krótkie spotkanie z Altiplano zakończyło się spojrzeniem na majestatyczny wulkan Ollagüe.