KAZBEK – NA SPOTKANIE Z LODOWYM SZCZYTEM

Stepancminda (dawniej Kazbegi) to nieduże miasto, do którego przybywają wszyscy chcący zdobyć Kazbek, zwany przez Gruzinów Mkinwarcweri, czyli Lodowym Szczytem.

My też tylko z tego powodu do niego dotarliśmy, bo samo miasteczko ma niewiele do zaoferowania. Wyróżnia je malownicze położenie w otoczeniu gór Wysokiego Kaukazu i fantastyczny widok na najpiękniejszą górę tego rejonu – Kazbek.

• 

• 

Interesującym miejscem w Stepancmindzie jest jeszcze muzeum poświęcone historii regionu, w tym miejscowemu alpinizmowi, oraz pisarzowi Aleksandrowi Kazbegiemu, pochodzącemu z tego miasta (wiadomo, od kogo jego dawna nazwa). Muzeum znajduje się koło cerkwi, przy której pisarz został pochowany. Poza tym w Stepancmindzie nie ma na czym „zawiesić oka”, może poza nielicznymi budynkami, które lata swojej świetności mają już dawno za sobą.

Będąc w Stepancmindzie, warto udać się, zwłaszcza w upalny dzień, do niedaleko położonego wodospadu Gveleti, a następnie pojechać Gruzińską Drogą Wojenną w kierunku granicy gruzińsko-rosyjskiej, do cerkwi Archaniołów Michała i Gabriela.

Dziesięć lat temu na terenie zespołu klasztornego trwały jeszcze prace budowlane, ale cerkiew była już otwarta dla wiernych i zwiedzających, więc skorzystaliśmy z okazji, aby przyjrzeć się jej od środka. Wnętrze było wręcz ascetyczne w porównaniu z wieloma katolickimi kościołami.

• 

• 

Do Stepancmindy wróciliśmy pięknym Wąwozem Darialskim, którym przebiega Gruzińska Droga Wojenna.

Kolejny dzień był przeznaczony na aklimatyzację. Wybraliśmy się doliną Sno do wsi Juta, a następnie na przełęcz w masywie Chaukhi, skąd mogliśmy podziwiać lodową czapę celu naszej wyprawy.

Wspinaczka dała mi trochę w kość, zwłaszcza że tego dnia słońce nas nie oszczędzało. Jednak niesamowite górskie krajobrazy warte były zmęczenia. Masyw Chaukhi ze swoimi strzelistymi szczytami przypomina Dolomity i jest to jedno z ładniejszych miejsc trekkingowych w Gruzji.

• 

• 

Następny dzień był początkiem wyprawy na Kazbek. Rozpoczęliśmy ją bez przemęczania się. Najpierw podjechaliśmy w okolice cerkwi Cminda Sameba, jednego z symboli Gruzji, i dopiero stamtąd ruszyliśmy do stacji meteorologicznej położonej na wysokości około 3650 m n.p.m.

• 

• 

Początkowo cel naszej wyprawy pozostawał w ukryciu, ale jak się już ukazał, to zrobił piorunujące wrażenie. Szczyt wznosi się na wysokość około 5050 metrów (z różnymi wysokościami się spotkałam) i jest trzecim najwyższym szczytem Gruzji, po Szcharze i Dżangi-Tau, ale za to pierwszym pod względem popularności i urody.

Kazbek jest uśpionym wulkanem. Jego ostatnia erupcja miała miejsce około 750 roku p.n.e. Jakoś szczególnie lubię wulkany, może dlatego, że wyglądają bardzo majestatycznie. Zresztą sami zobaczcie.

• 

• 

Po ponad czterech godzinach wędrówki pokazał się nam lodowiec Gergeti, liczący około 7 km długości i spływający ze stoków Kazbeku do wysokości około 2900 m n.p.m. Trekking do lodowca jest jedną z popularniejszych tras w rejonie Kazbeku. Dolny odcinek lodowca przeszliśmy bez raków, choć z daleka wydawało się to niemożliwe. Lodowiec jest poprzecinany szczelinami. Te, które widzieliśmy, były niewielkie, ale nawet niepozornie wyglądające szczeliny mogą być niebezpieczne.

• 

• 

Po zejściu z lodowca w końcu dostrzegliśmy stację meteorologiczną, do której zmierzaliśmy. W sezonie wspinaczkowym pełni ona rolę schroniska. Warunki do spania w stacji nie są komfortowe, wręcz spartańskie. Lepszą opcją jest spędzenie nocy w namiocie. Może nie zawsze, ale o tym później.

Po około siedmiu godzinach podejścia dotarliśmy pod stację meteo, położoną na wysokości około 3650 m n.p.m. Konie z namiotami i cięższymi rzeczami, a my tylko z małymi plecakami. Dzięki temu trasę zrobiliśmy w jeden dzień.

• 

• 

• 

• 

Osoby idące z całym sprzętem często nocują pod namiotami w połowie drogi między Stepancmindą a stacją meteo, aby stopniowo się aklimatyzować, gdyż pokonanie prawie 1900 metrów różnicy wysokości między miasteczkiem a stacją w ciągu jednego dnia jest dość ryzykowne. My poprzedniego dnia odbyliśmy wędrówkę aklimatyzacyjną w masywie Chaukhi.

Niedaleko schroniska znaleźliśmy, według nas, idealne miejsce na rozbicie namiotu. Jego rozstawienie sprawiło nam trochę problemu ze względu na mocne podmuchy wiatru. Mąż utworzył wokół naszego tymczasowego szmacianego domku mur z kamieni, co, jak się wkrótce okazało, było znakomitym posunięciem.

• 

• 

Następnego dnia zaliczyliśmy wspinaczkę do wysokości 4000 metrów w ramach aklimatyzacji, a potem regenerowaliśmy siły, aby za kilka godzin rozpocząć atak szczytowy. Na drugą w nocy była zaplanowana pobudka i wyjście w kierunku szczytu. Niestety, noc okazała się bardzo niespokojna – mówiąc delikatnie. Nad nami przetaczała się burza za burzą. Przy akompaniamencie grzmotów porywiste podmuchy wiatru kładły nam namiot na twarz. Przytrzymywaliśmy go rękami i zastanawialiśmy się, kiedy odfrunie.

Atak szczytowy był przekładany z godziny na godzinę aż do rana, kiedy to dowiedzieliśmy się, że inni członkowie naszej ekipy musieli spędzić pół nocy w stacji meteo, gdyż z ich namiotów zostały strzępy. Była to niezapomniana noc, jakiej jeszcze w górach nie przeżyłam.

Wejście na Kazbek wisiało na włosku. Tylko ja, mój mąż i jeszcze jedna uczestniczka naszej grupy byliśmy gotowi zostać, aby kolejnej nocy spróbować zaatakować szczyt. Reszta członków wyprawy była wyczerpana i skłonna zejść do Stepancmindy.

Po namyśle stwierdziliśmy, że też rezygnujemy ze zdobywania Lodowego Szczytu i ruszamy na zwiedzanie, jak się okazało, przepięknej Gruzji. Widocznie tak miało być.

• 

• 

• 

• 

Schodzenie było znacznie szybsze niż wchodzenie i zajęło nam około sześciu godzin, wliczając w to zwiedzanie symbolu Gruzji – Cminda Sameba. W drodze powrotnej znów był do pokonania rwący potok. Miałam wrażenie, że był znacznie szerszy niż w dniu, gdy pokonywałam go po raz pierwszy. Skok przez rwący nurt potoku był dla mnie wyzwaniem. Dzięki pomocy silnych męskich rąk nie zamoczyłam nóg.

Pomimo tego, że szczytu nie zdobyliśmy, humory nam dopisywały na myśl o atrakcjach Gruzji, które planowaliśmy zwiedzić. Pierwszą z nich był jeden z symboli Gruzji – Cminda Sameba, czyli XIV-wieczna cerkiew Świętej Trójcy, w pobliżu której rozpoczęliśmy naszą drogę w kierunku Lodowego Szczytu.