MACHU PICCHU

Do zwiedzania Machu Picchu zapraszam z jedną z lam, którą udało mi się uwiecznić, gdy na moment oderwała się od przycinania trawy. Przy okazji dementuję informację, że tylko lamy zajmują się pielęgnacją terenów zielonych, gdyż z taką nowinką spotkałam się przed odwiedzeniem tego miejsca.

Machu Picchu, zaliczane do siedmiu nowych cudów świata, zawsze było moim podróżniczym marzeniem i tak się szczęśliwie złożyło, że mogłam je spełnić kilka lat temu. Wyjazd do tej destynacji przypadł na porę deszczową, dlatego też miałam obawy co do pogody, jaką zastanę na miejscu. Los był jednak dla mnie łaskawy. W czasie podróży z Cusco towarzyszyło mi początkowo zapłakane niebo, ale pierwsze promienie słońca zobaczyłam, gdy autokar pokonywał drogę wijącą się serpentynami do bram miasta.

Potem czekała mnie jeszcze krótka wspinaczka i dopiero po niej ukazało się moim oczom miejsce, które nieraz podziwiałam na zdjęciach i filmach. Myślałam, że może zawiodę się tym, co ujrzę, mając zbyt wysokie oczekiwania co do Machu Picchu. Tak się jednak nie stało. Jedno z najlepiej zachowanych miast Inków, powstałe w XV wieku, wywarło na mnie ogromne wrażenie.

Machu Picchu leży na wysokości około 2430 m n.p.m. w peruwiańskich Andach. Otacza je z trzech stron płynąca u podnóża góry rzeka Urubamba. Kompleks zabudowań zajmuje powierzchnię około 12 hektarów i zachował się w dobrym stanie. Do dziś można podziwiać kunszt inkaskich budowniczych i dokładność, z jaką spasowali bloki jasnego granitu. Przy wznoszeniu miasta wykorzystano naturalne ukształtowanie terenu, łącząc mury i budynki z istniejącymi skałami.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Wyższa, zachodnia część Machu Picchu mieściła centrum ceremonialne z Pałacem, tzw. Grobowcem Królewskim i Świątynią Słońca. W tej ostatniej oddawano cześć bóstwu słońca, a przez odpowiednio usytuowane okno podczas czerwcowego przesilenia do wnętrza wpadały promienie wschodzącego słońca.

W niższej, wschodniej części miasta znajdują się dwa okrągłe zagłębienia wykute w kamieniu, nazywane lustrami wodnymi. Według jednej z teorii służyły do obserwowania gwiazd odbijających się w wodzie. Przypuszczano również, że padające na nie podczas przesileń i równonocy promienie słońca pozwalały wyznaczać określone dni roku. Nowsze badania podważają jednak ich astronomiczne przeznaczenie. Inna, bardziej symboliczna interpretacja głosi, że przedstawiały oczy Pachamamy – andyjskiej bogini ziemi.

Niższa, wschodnia część Machu Picchu była przeznaczona na dzielnice mieszkalne z domami krytymi strzechą i warsztatami produkcyjnymi. Na zboczach znajdowały się tarasy uprawne, które dostarczały mieszkańcom części pożywienia. Ciekawostką jest zachowany do dziś, około 750-metrowy kanał, którym doprowadzano wodę ze źródła do 16 kamiennych ujęć zaopatrujących miasto. Woda służyła mieszkańcom do codziennych potrzeb, choć w kulturze Inków miała również znaczenie rytualne.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Istnieje wiele teorii odnośnie do tego, jaką rolę pełniło Machu Picchu, położone na tak trudno dostępnym terenie. Tak niedostępnym, że nie ma dowodów, aby kiedykolwiek dotarli do niego hiszpańscy konkwistadorzy.

Jedna z nich mówi, że było to obserwatorium astronomiczne.

Inna głosi, że znajdowało się tam Sanktuarium Dziewic Słońca. Teorię tę oparto między innymi na badaniach szczątków odkrytych podczas wykopalisk. Początkowo uznano, że zdecydowana większość należała do kobiet. Późniejsze analizy podważyły jednak te ustalenia.

Obecnie za najbardziej prawdopodobną uznaje się teorię, że Machu Picchu było rezydencją inkaskiego władcy Pachacutiego, pełniącą również funkcje ceremonialne. Hiram Bingham uważał natomiast, że odnalazł ostatnią stolicę Inków – Vilcabambę. Jak się później okazało, mylił się.

24 lipca 1911 roku amerykański historyk Hiram Bingham dotarł do Machu Picchu z pomocą miejscowego przewodnika Melchora Arteagi. Choć nie był pierwszą osobą, która znała ruiny, to jego ekspedycja zwróciła na nie uwagę świata nauki.

Podczas późniejszych wykopalisk odnaleziono tysiące przedmiotów i fragmentów zabytków, między innymi ceramiki oraz szczątków ludzkich, które trafiły do zbiorów Uniwersytetu Yale w Stanach Zjednoczonych. Spór o ich zwrot trwał wiele lat. Na mocy porozumienia z 2010 roku zbiory powróciły do Peru w latach 2011–2012.

Bingham uznawany jest za naukowego odkrywcę Machu Picchu, ale historia jego odkrycia jest bardziej skomplikowana. Już w 1902 roku dotarł tam Peruwiańczyk Agustín Lizárraga. Niektórzy badacze przypuszczają również, że jeszcze w XIX wieku ruiny odwiedził niemiecki przedsiębiorca Augusto Berns, który miał zajmować się poszukiwaniem inkaskich skarbów. Nie zostało jednak jednoznacznie potwierdzone, że rzeczywiście plądrował Machu Picchu.

A co oznacza Machu Picchu? Nazwa wywodzi się z języka keczua, w którym machu oznacza „stary”, a pikchu – „szczyt”. Można ją więc przetłumaczyć jako „Stary Szczyt”.

Nie wiadomo jednak, jak Inkowie nazywali samo miasto. Według jednej z teorii nosiło nazwę Patallaqta, pochodzącą od keczuańskich słów pata (taras, stopień) i llaqta (miasto). Nowsze badania sugerują jednak, że mogło nazywać się Picchu lub, co bardziej prawdopodobne, Huayna Picchu.

Najbardziej charakterystycznym elementem miasta są liczne kamienne schody, zapewniające komunikację między zabudowaniami znajdującymi się na różnych poziomach.

• 

• 

Niezwykłość tego miejsca przerosła moje najśmielsze wyobrażenia. Machu Picchu to wyjątkowe miasto otoczone przez górskie szczyty porośnięte soczystą, zieloną roślinnością.

Magia inkaskiego miasta bierze się z unikalnego położenia i kunsztu jego twórców. To dzieło stworzone przez człowieka i naturę jest jednym z piękniejszych, jakie do tej pory widziałam.

• 

•