SRI LANKA

SŁOŃ CEJLOŃSKI – SYMBOL SZCZĘŚCIA

Sri Lanka jest królestwem herbaty, plaż i słoni, które w mitologii hinduistycznej są symbolem życia, wody, bogactwa i pomyślności. Słoń jest ściśle związany z historią Sri Lanki. Z jego pomocą wznoszono buddyjskie świątynie w Anuradhapurze – pierwszej stolicy Cejlonu. Rzeźby i płaskorzeźby słoni można znaleźć także w ruinach innych starożytnych miast wyspy. Wiele instytucji na Sri Lance wykorzystuje w swoich emblematach wizerunek słonia, a w latach 1875–1948 znajdował się on również na kolonialnej fladze Cejlonu (dawna nazwa Sri Lanki).

Słonie były wykorzystywane w czasie wojen. Czasami siłę przeciwnika mierzono liczbą słoni, jaką posiadała armia. Portugalczycy, kiedy zajęli nadmorskie tereny wyspy, eksportowali słonie przede wszystkim do Indii. Dochody z ich sprzedaży stanowiły według szacunków około 15% wpływów ówczesnej administracji kolonialnej. Za czasów panowania Brytyjczyków wykorzystywano je do przygotowywania terenów pod plantacje herbaty, a także polowano na nie dla sportu. Major Thomas Rogers zastrzelił około 1500 słoni. Obecnie można je zobaczyć m.in. w sierocińcu dla słoni Pinnawala i na wolności w Parku Narodowym Minneriya.

SIEROCINIEC DLA SŁONI PINNAWALA

Sierociniec dla słoni Pinnawala jest jednym z ciekawszych miejsc na wyspie, w którym możemy zobaczyć „symbole szczęścia”. Powstał w 1975 roku z inicjatywy Departamentu Ochrony Dzikiej Przyrody Sri Lanki, na 10 hektarach ziemi, w sąsiedztwie rzeki Maha Oya. Początkowo trafiały do niego słonie osierocone, porzucone przez stado lub ranne. Z czasem zaczęły rodzić się tutaj również młode. Ośrodek jest udostępniony turystom, a wpływy ze sprzedaży biletów pomagają utrzymać stado, które w lutym 2026 roku liczyło 65 osobników.

Sporym przeżyciem jest zobaczenie ogromnej liczby słoni w jednym miejscu i obserwowanie ich kąpieli w rzece. Odbywa się ona dwa razy dziennie. W sierocińcu można uczestniczyć także w karmieniu słoni. Wszystko to daje wiele radości, ale też wzbudza skrajne emocje, gdyż słonie żyją w niewoli, a niektóre z nich są trzymane na łańcuchach. Z drugiej strony cieszy to, iż zaopiekowano się osieroconymi, rannymi czy też chorymi zwierzętami, które bez pomocy człowieka mogłyby nie przeżyć.

PARK NARODOWY MINNERIYA

Miejscem, w którym można obserwować słonie żyjące na wolności, jest Park Narodowy Minneriya. Znajduje się on w północno-środkowej części Sri Lanki. Został utworzony w 1997 roku, aby chronić dziką przyrodę wokół zbiornika Minneriya. Zbiornik ten ma znaczenie historyczne. Został zbudowany przez króla Mahasena w III wieku naszej ery. O władcy Mahasenie mogliśmy usłyszeć ponownie w maju 2013 roku. Wtedy jego imieniem nazwano cyklon, który zabił 18 osób na Sri Lance, w Birmie i Bangladeszu. Użycie imienia króla w negatywnym kontekście miało zszargać jego opinię. Tak uznały niektóre środowiska syngaleskie, protestując przeciwko nazwie cyklonu.

Na mokradłach, łąkach i w lasach tropikalnych parku można obserwować wiele gatunków zwierząt. Żyje tutaj około 160 gatunków ptaków, ponad 70 gatunków motyli, 24 gatunki ssaków, 25 gatunków gadów i 26 gatunków ryb.

Jednak turyści odwiedzają Minneriya głównie ze względu na słonie. W porze suchej park staje się żerowiskiem dla słoni, które przybywają m.in. z Parku Narodowego Wasgamuwa i okolic Kaudulli. Zdarza się, że gromadzi się tutaj nawet kilkaset osobników.

SŁOŃ CEJLOŃSKI – INFORMACJE

Sri Lankę zamieszkuje słoń cejloński – Elephas maximus maximus, jeden z trzech podgatunków słonia indyjskiego. Szacuje się, że Sri Lanka ma największe zagęszczenie dzikich słoni w Azji.

Ciąża słonic trwa około 22 miesięcy, a młode słonie ważą po urodzeniu przeciętnie około 100 kg.

Słoń zjada dziennie do 150 kg pokarmu roślinnego i może wypić ponad 100 litrów wody podczas jednego podejścia do wodopoju. Jego masa ciała wynosi od 2000 do 5500 kg, a wysokość od 2 do 3,5 m.

Ciało pokrywa gruba, pomarszczona skóra, która w niektórych miejscach osiąga grubość około 3 cm.

Słonie chodzą na czubkach palców, a ich stopy wyposażone są w elastyczne poduszki amortyzujące ciężar ciała. Na przednich stopach mają zwykle po pięć paznokci, a na tylnych po cztery.

Głowę mają dużą, czoło płaskie, z dwiema charakterystycznymi wypukłościami nad oczami, a uszy znacznie mniejsze niż u słonia afrykańskiego.

Trąba jest zakończona jednym wyrostkiem chwytnym. Powstała z połączenia nosa z górną wargą i zawiera dziesiątki tysięcy pęczków włókien mięśniowych. Zaledwie około 7% samców słonia cejlońskiego ma ciosy, potocznie nazywane kłami.

5 komentarzy

  • Gabi, odpodrozydopodrozy.pl

    Ślicznie je pokazałaś i bardzo ciekawie opisałaś. Tytułówe zdjęcie rozczula. Też tam byłam, miejsce faktycznie jest urzekające. Dobrze, że sloniki, które nie miałyby szans na przetrwanie znalazly taki azyl. Pamietam jeszcze panujacy tam, nieziemski upał, pozdro!

    • Renata Łacina

      Dziękuję Gabi za komentarz. Tak, cieszy fakt, że słoniom przedłużono życie, zwłaszcza, iż spada ich populacja. Z drugiej strony te łańcuchy na nogach niektórych słoni budziły moje mieszane uczucia. Reasumując, jest więcej plusów niż minustów sierocińca. Ja pamiętam dużą wilgotność 🙂
      Pozdrawiam 🙂

  • swiatkoniczyny

    Uwielbiam podglądać zwierzęta w ich naturalnym habitacie.
    Czytając o sierocińcu doznałam również skrajnych emocji. Fajnie, że ratują , ale czy nie ma na to innego sposobu jak przykuwać łańcuchem?
    Zauważyłam jednak, że coraz mniej jest miejsc na świecie, gdzie zwierzęta wykorzystywane są do zabawy turystów i to mnie cieszy najbardziej.
    Spieszmy się kochać naszą planetę , nim będzie za późno.
    Pozdrawiam.

    • Renata Łacina

      Też wolę zwierzęta w ich naturalnym środowisku i wszelkie ich przetrzymywanie w innych/nienaturalnych dla nich warunkach budzi moje mieszane uczucia.
      Niestety, niektóre agresywne słonice muszą być przykuwane łańcuchem. Tak wyczytałam. Chyba wiedzą co robią.
      Myślę, że rośnie świadomość ludzi, więc przestają korzystać z „zabaw” turystów ze zwierzętami. Spada popyt na tego typu „atrakcje”, więc i podaż jest coraz niższa.
      Pozdrawiam 🙂

  • katarzyna

    Piękny reportaż. Mieści relację z historii, zdjęcia obrazujące zarówno miejsca ale i wrażliwość oraz talent autorki.
    Co najważniejsze relacja uwydatnia ważny aspekt smutnej prawdy o losie zwierząt w rękach ludzi. Wszystko to skupia uwagę nie tylko na indywidualnym miejscu ale wzbudza refleksję o historii, losach i miejscach w szerszym aspekcie co jest niewątpliwą zasługą pracy autorki.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *